Als een strijdbaar legioen stonden wij klaar voor de Febo. Onder het genot van een gefrituurde kip of een snack die werd bevrijd uit zijn glazen isoleercelletje zagen we het bier voor onze ogen opstapelen. Het was bijna net zoveel bier als dat ik de avond daarvoor had gedronken. Vele anderen verkeerden in wankele staat, wat gedeelde smart is. Wat volgde was een bananasplit-achtige scene waarin een 4-persoons bus uit Jakarta kwam voorrijden die veel van ons deed vermoeden dat het een zeer oncomfortabele rit zou worden (zonder toilet). Ondanks dat deze bus aan de zijkant was voorzien van de meest 70-er jaren graphics liep het angstzweet me over de rug, maar ik probeerde het weg te lachen. De kans dat deze bus met een gratis (s)trip LSD kwam woog niet op tegen de kans dat ik de hele vloer al na tien minuten zou onderzeiken.

Het omgekeerde was het geval, en ons vertrouwen in Benjamin was herwonnen. De bus was heel mooi en had zowel een toilet als een borreltafel. Geen LSD, maar dus wel pils, wat we slechts met mate mochten meenemen naar binnen van onze chauffeurs Fred en de andere had ook een naam. Gelukkig zijn sommige Ascrummers wel eens naar Awakenings o.i.d. geweest en hadden ze de kunst van dingen naar binnen sneaken volledig in de hand.

De rit was nog niet begonnen of het pils werd van stal gehaald. Verrassend hoe lekker Schultenbrau is als je verder geen ruk te doen hebt. Er werd gemext, gezopen, met dingen naar elkaar gegooid, gefilosofeerd en gepraat over paarden. Bij tijd en wijlen werd met luide stem een dijenkletser van de FHM-mini-scheurkalender voorgelezen, want elke dag stond voor een Oost-Europees twijfelgevalletje en een mop. Heerlijk: lekker ongecompliceerd bier drinken en kut roepen, met het idee dat er nog 18 uur te gaan is.

Twaalf uur later waren we er dan: Marseille! Inderdaad 6 uur vroeger dan geraamd, en niemand weet ook hoe. Het zou me niet verbazen als de chauffeurs even flink erop getrapt hadden, want zo’n genot kan het nooit zijn om 38 dronken rugbyers te vervoeren. Kruipend kwamen we naar buiten, waar de zon ons toelachte. Het eerste wat opviel aan Marseille is dat alle inwoners oude mannetjes zijn. Het tweede dat dat uiteindelijk wel meeviel. De bevolking is heel divers, lekkere wijvengehale aan de lage kant. Tot dusver de geografische info over deze stad.

Het was nog te vroeg voor een kroeg. Niet voor ons natuurlijk, hij was alleen nog niet open. Skip is een begenadigd acteur en deed een fantastische impressie van hoe dronken wij ’s middags en ’s avonds zouden worden. We liepen over een vismarkt en gingen in een toeristentreintje, waarvan ik dacht dat het gratis was maar het bleek geld waard te zijn. Zoals iedereen dat zou doen, gingen we schreeuwen, zingen en proberen het treintje te slopen. Deze actie werd niet op prijs gesteld: if you want do funny, you get out. Dan maar niet funny, want deze indrukken zouden wel eens de laatste kunnen zijn die nog zouden blijven hangen van deze trip. We kwamen uit op een berg waar iedereen ging pissen en met besjes naar elkaar ging gooien. Toen gingen we weer terug.

Onze toeristenplicht vervuld hebbend, gingen we bier drinken. Het was een uur of elf. Het toilet kreeg een lesje wat hem nog lang zal heugen. De ene na de andere dode hond werd op het porselein gekwakt. Een geur volgde waar een open riool trots op kan zijn, maar sloot wel naadloos aan op het Middeleeuwse uiterlijk van Marseille.

De hele dag hebben we bier gedronken. Er kwamen ook wedstrijden op TV, maar misschien zou dat wel alles zijn wat wij zouden kunnen zien. De kaartjes lagen namelijk nog in Nederland, en het was onduidelijk wat er nu zou gebeuren. Maar sowieso naar het stadion. Iedereen werd maar voor Frankrijk, we waren er immers toch en dan konden we ons gezicht laten verven. Een aantal werd toch voor Argentinie en die vermomden zich als zelfmoordterrorist, met een sjaal om hun hoofd en een een zonnebril op.  De security sloeg nergens op en we konden pils meenemen naar binnen. Onze plaatsen waren fantastisch: Benjamin had de kaartjes die hij niet bij zich had weten te upgraden naar betere plaatsen. Dat getuigt van oratorisch talent! We zaten op luttele meters van het veld in een uitverkocht Velodrome.  De wedstrijd zelf leek meer op een voetbalwedstrijd maar was heel geil om  mee te maken.

Na dit geweld was het alweer tijd voor een rit naar huis. We waren moe en dronken maar zeer voldaan. De accepteetjes in de bus waren niet makkelijk, maar versimpelden het slapen. Ergens in de middag kwamen we aan en iedereen vluchtte naar zijn warme thuis. Daar aangekomen drong het besef tot me door dat ik een kankervet weekend heb gehad met 37 mensen die ik niet of nauwelijks kende. Deze Jonge Hond is zeer erkentelijk voor Ascrum’s gastvrijheid en de relaxte manier waarop we onthaald zijn. En zeer veel props voor de organisatie: niet alleen was de trip helemaal top, ook sterkt het mij in het vermoeden dan je beter af bent als je vergeetachtig en chaotisch bent (kaartjes thuis laten liggen = betere plaatsen).

Doen we snel nog eens, lijkt me!
Met Ijzeren groet, Jesse.