Met bloed, zweet en tries…Woensdag 16 januari jongst leden was het weer zover, voor het eerst in het nieuwe jaar werden de Jonghe Honden weer uitgelaten. Om 16.45 uur verzamelen op Centraal, om vanuit daar naar Utrecht af te zakken voor onze revanche pot tegen Veterinaire Studenten Rugby Club Utrecht a.k.a. V.S.R.C of gewoon “de koeievingeraars”.                                               

De reis verliep soepel, en de sfeer zat er al snel weer goed in. Omdat een aantal spelers uit tactisch oogpunt een nieuwe positie wilde uitproberen, en omdat anderen überhaupt geen idee hadden welke positie ze normaal gesproken staan, zorgde de basisopstelling voor een verhitte discussie in de bus. Hierdoor werd ook vergeten om op tijd op het welbekende stop-knopje te drukken, en voordat we het wisten stonden we stil voor het academisch ziekenhuis. Onze halte voorbij gereden, maar altijd handig om te weten waar de EHBO is wanneer je een rugbywedstrijd voor de boeg hebt. Bij aankomst op het Utrechtse sportcomplex zagen we het rugbyveld al aan onze rechterhand liggen, en eerlijk is eerlijk; het zag er goed uit! Goed verlicht, verzorgde grasmat en twee dames die alvast de vlaggen op de hoeken aan het plaatsen waren. Na het omkleden en de warming-up was het tijd voor een laatste peptalk van de captain, en wat tactische tips van de schijtende-spion.                                                                                           

 

De eerder uitgevochten thuiswedstrijd eindigde in een trieste nederlaag voor het Jonghe Hondenteam, vandaag dus tijd voor wraak op het 1e (en enige) team van de V.S.R.C. Beide teams begonnen vol overgave aan de wedstrijd en richten zich enkel op de overwinning. De eerste minuten was het een beetje aftasten voor velen om zich in hun nieuwe rol op de nieuwe positie te schikken, maar al snel begon het spel te lopen. De eerste try werd echter gedrukt door een vent die waarschijnlijk die ochtend met diezelfde hand nog in de uitgang van een koe of ander stuk grootvee zat.  De score was geopend, en dus ook tijd voor ons om punten te scoren. De eer was aan Bob, meegereisd voor de broodnodige ervaring in het team, om ons van de nul af te helpen. Na een zeer goed opgezette aanval was het hij die door de lijn brak en de bal tot achter de try-lijn in zijn bezit hield. Nog steeds op achterstand, maar niet langer op de nul ging het vijftiental met opgeheven hoofd verder om te spelen alsof hun leven er vanaf hing.                                             

 

Dat was ook eigenlijk de wedstrijd in essentie; er werd bezielend gespeeld. De tegenstander had vele malen meer kilo’s en ervaring, wat terug te zien viel in het spel. Maar dit woog niet op tegen de bevlogenheid, moed en ijzeren wil van de Jonghe Honden om te winnen. Na vele wissles en nog een aantal try’s tegen, was het doel om de overwinning te behalen naar de achtergrond verschoven, maar na de rust werd duidelijk dat de wil om mooi te spelen nog lang niet was gebroken! Of het de wissels waren, de stukken sinaasappel in de rust of de blikken in de ogen van de dames die deze uitdeelden valt te betwisten, maar zeker is dat alles is gegeven in die tweede helft. Het beste voorbeeld hiervan is de tweede try aan Amsterdamse zijde. Een prachtige aanval over de rechterkant van het veld, waarbij de bal meerdere malen van speler wisselde om uiteindelijk achter de oranje try-lijn tot rust gedrukt te worden. Ook de conversie die hieruit volgde werd benut door Paul.                              

Het laatste gedeelte van de wedstrijd werd getekend door het uitvallen van de Amsterdamse prop, hierdoor werd de scrum voorzien van speciale regels waardoor de voorwaartse wat ontzien werden. Deze maatregel had vele malen eerder mogen komen, want hier werd de achilleshiel van de dierendokters in opleiding zichtbaar. Alhoewel Ascrum niet meer tot scoren kwam was het spel eenzijdig.  Hun wil was gebroken. De jongens die overdag geen enkele moeite hebben om een hond dood te spuiten, konden het conditioneel gewoonweg niet langer opbrengen om erin te blijven gaan. Alleen de ervaring hield ze op de been terwijl ze wachtten op het eindsignaal.                                      

                                      

De uitslag buiten beschouwing gelaten (42-12) was dit een wedstrijd om te onthouden, het Jonghe Hondenteam van A.S.R.V Ascrum heeft wederom laten zien dat het beschikt over alle ingrediënten die nodig zijn om succesvol te worden. Met als allerbelangrijkste een onuitputtelijk doorzettingsvermogen. Omdat ervaring alleen kan komen met het spelen van wedstrijden als deze, heeft deze avond bijgedragen aan het succes dat onherroepelijk zal gaan komen. Of zoals de voorzitter van de veterinaire het zei; “Het Jonghe Hondenteam van Ascrum is een dwerg, maar zal zeker uit gaan groeien tot reus!” Omdat het team blijkbaar zelfs de gastheer heeft overtuigd mochten zij, behalve vele bieren ook een trofee in ontvangst nemen om het doel te personifiëren. Van dwerg tot reus, met bloed, zweet en tries!  

 

Van ijzer,

Tim.