Het belangrijkste team van de A.S.R.V. Ascrum is natuurlijk het derde. In dit team ligt de basis van de club. Onervaren rugbyers leren hier te rugbyen en vooral ook hoe zich te gedragen na een wedstrijd. Er worden westrijden in de colts competitie gespeeld en onderlinge wedstrijden tegen andere studenten clubs. Bij deze vriendschappelijke uitjes naar Delft, Leiden, Utrecht, Rotterdam en zelfs Groningen worden de wedstrijden uiteraard gewonnen (the mighty, mighty Ascrum can't be beat!!), maar het belangrijkste komt dan pas, de derde helft. Eerst in het clubhuis en later in de desbetreffende stad.
En terwijl sociaal geisoleerde en daardoor sociaal gestoorde Groningers om zich heen staan te kijken, de Delfterikken met het kettingvet nog aan de handen gluren naar de meisjes, de Leienaren aan hun haar staan te frunnikken en de Utrechters er openlijk voor uit komen dat ze vrouwenrugby eigenlijk een hele mooie sport vinden, op dat moment staan de colts van Ascrum verschrikkelijk te heerschen.
Drinken, drinken, drinken, zingen, drinken, drinken, zingen en uiteindelijk doen de tegenstanders dan ook wel mee. Op het moment dat het dan allemaal op een eind loopt, bij het ochtendgloren, geef je nog gauw een knipoog aan een plaatselijke deerne, zodat je niet de nachtrein in hoeft maar ergens kan blijven slapen. Als je dan je eigen vierde helft van haar op punten hebt gewonnen, hang je "hem" 's ochtends even in de yoghurt, je moet tegenwoordig namelijk ook al uitkijken met studentenmeisjes en daarna snel weer terug naar Amsterdam, "he ik bel je nog, ik moet nu naar college, de mazzel" en thuis verder tukken.
Op de training hoor je alle verhalen hoe de rest is thuisgekomen en ga je proberen jezelf in het tweede te spelen, maar bij een doordeweeks vriendschappelijk wedstrijdje tegen andere studenten speel je altijd nog graag mee met het derde, je begrijpt wel waarom..... |
|
|
|
|
